زمینه و هدف: پنومونی وابسته به ونتیلاتور از عفونت های شایع بیمارستانی در بخش های مراقبت ویژه است که با مرگ و میر بالایی همراه است. ساکشن داخل تراشه، روشی است که بطور معمول جهت پاکسازی ترشحات راه های هوایی در بیماران تحت ونتیلاتور مورد استفاده قرار می گیرد. تاثیر روش های ساکشن باز و بسته بر بروز پنومونی بدرستی مشخص نمی باشد. این مطالعه با هدف مقایسه ساکشن به روش باز و بسته بر میزان بروز پنومونی در بیماران تحت تهویه مکانیکی انجام گرفت. روش بررسی: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی بود که بر روی 156 بیمار بستری در بخش های مراقبت ویژه بیمارستانهای آموزشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اراک انجام گرفت. بیمارانی که کمتر از 24 ساعت بعد از بستری شدن در بیمارستان، به بخش ویژه وارد می شدند و از زمان لوله گذاری داخل تراشه، کمتر از 6 ساعت گذشته بود و به تهویه مکانیکی نیاز داشتند بطور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. بیماران گروه کنترل (74 نفر) با روش باز و به روش معمول، و بیماران گروه مداخله (82 نفر) با روش بسته ساکشن شدند. پس از گذشت 72 ساعت تمام بیماران با استفاده از مقیاس پنومونی باکتریال که یک ابزار استاندارد است مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: نتایج نشان داد که میزان بروز پنومونی در گروه مداخله (روش بسته) %28 و در گروه کنترل (روش باز) %48.6 می باشد. با استفاده از آزمون کای اسکویر نشان داده شد که اختلاف معنی داری بین دو گروه از نظر میزان بروز پنومونی وجود دارد.(p=0.01)  بروز پنومونی در بیمارانی که سابقه مصرف سیگار داشتند بیشتر بود، اما بین زن و مرد اختلافی دیده نشد. نتیجه گیری: با توجه به این که در ساکشن بسته خطر انتقال آلودگی از طریق وسایل و دست های پرسنل کمتر می باشد، این روش در مقایسه با ساکشن باز می تواند منجر به کاهش خطر ابتلا به پنومونی وابسته به ونتیلاتور گردد.

زمینه و هدف: امروزه در بخش های ویژه برای برخی از بیماران به دلایل فیزیولوژیکی و بالینی متعددی از تهویه مکانیکی استفاده می شود؛ از آن جا که این بیماران دارای لوله داخل تراشه می باشند، به منظور افزایش اکسیژن رسانی به آنان، تمیز و باز نگه داشتن مجاری هوایی ساکشن لوله داخل تراشه الزامی می باشد. هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر ساکشن لوله تراشه به دو روش سیستم باز و سیستم بسته بر علایم حیاتی بیماران بوده است.روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی، از میان بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان شریعتی 40 بیمار که ویژگی های ورود به مطالعه را داشتند، با روش نمونه گیری آسان انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از برگه ثبت اطلاعات استفاده شد که شامل مشخصات فردی بیماران، فشار خون سیستول و دیاستول، متوسط فشار خون شریانی، تعداد ضربان قلب، تعداد تنفس و درصد اشباع اکسیژن خون شریانی بود. ساکشن لوله داخل تراشه بیماران به صورت تصادفی و فاصله زمانی حداقل90 دقیقه ، یک بار به روش سیستم بسته و یک بار به روش سیستم باز انجام یافت. قبل و بعد از ساکشن، کلیه بیماران به وسیله آمبوبگ و به مدت 2 دقیقه با اکسیژن 100 درصد هیپر اکسیژنه شدند. علایم حیاتی آنان قبل، 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن لوله تراشه به دو روش سیستم باز و بسته با کمک مانیتور زیمنس 6802 xi کنترل و ثبت شد. داده ها با نرم افزار SPSS و آزمون داده های تکراری با دو عامل تکرارپذیر مورد مقایسه و تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که فشار خون سیستول، دیاستول و تعداد ضربان قلب بیماران در زمان های 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش سیستم باز افزایش بیشتری نسبت به ساکشن به روش سیستم بسته داشته است (p<0.001). همچنین درصد اشباع اکسیژن خون شریانی در زمان های 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش سیستم باز کاهش بیشتری نسبت به سیستم بسته داشته است (p<0.001). در این تحقیق در تعداد تنفس بیماران در زمان های 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش سیستم باز نسبت به سیستم بسته تفاوت معناداری مشاهده نشد (p>0.05).نتیجه‏گیری: بر اساس یافته های تحقیق حاضر می توان نتیجه گرفت که ساکشن به روش سیستم بسته نسبت به روش باز اختلال کمتری در علایم حیاتی ایجاد می کند. لذا به منظور دستیابی به ثبات و عدم اختلال در علایم حیاتی می توان ساکشن به روش بسته را به بخش های مراقبت ویژه پیشنهاد نمود.

مقدمه: اگر ساکشن درست انجام نشود، سبب عوارضی مانند هیپوکسی، آریتمی قلبی یا حتی مرگ می شود. در بیشتر بخش ها از ساکشن باز استفاده می شود. به نظر می رسد ساکشن بسته عوارض کمتری داشته باشد؛ اما نتایج متفاوتی از مطالعات گزارش شده است.هدف: مقایسه تاثیر ساکشن لوله تراشه به دو روش باز (کنترل) و بسته (آزمون) بر وضعیت همودینامیک.روش: این کارآزمایی بالینی تصادفی بر روی 86 بیمار در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان بعثت همدان در دو گروه ساکشن باز و بسته با روش نمونه گیری تصادفی در سال های 92-1391 انجام گردید. فشارخون سیستول و دیاستول، فشار متوسط شریانی، درصد اشباع خون شریانی، تعداد ضربان قلب، تعداد تنفس و دیس ریتمی بیماران در مراحل قبل، بلافاصله، 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به دو روش باز و بسته ثبت شد.یافته ها: تفاوت آماری معناداری بین دو گروه از نظر سن (P=0.15) و جنس (P=0.33) دیده نشد. فشارخون دیاستول (p<0.017)، فشار متوسط شریانی (p<0.019)، تعداد ضربان قلب (p<0.003) و تعداد تنفس بیماران (p<0.001) در زمان های بلافاصله، 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش باز افزایش بیشتری نسبت به ساکشن بسته داشت. اما تفاوت آماری معناداری در فشارخون سیستول، میزان اشباع اکسیژن خون شریانی و دیس ریتمی در طول زمان های مختلف بعد از ساکشن دیده نشد.نتیجه گیری: ساکشن بسته نسبت به باز، اختلال کمتری در وضعیت همودینامیک ایجاد می کند، بنابراین، به منظور دست یابی به ثبات همودینامیک، می توان ساکشن بسته را به بخش های مراقبت ویژه پیشنهاد نمود.

اهداف: ساکشن تراشه، روشی برای تمیز کردن راه هوایی از ترشحات است و در بیمارانی که به دلیل کاهش سطح هوشیاری و ضعف عضلات تنفسی قادر به انجام سرفه و تخلیه ترشحات خود نیست، استفاده می شود. دو نوع ساکشن وجود دارد: ساکشن باز و ساکشن بسته. این پژوهش با هدف «بهبود تمایل استفاده از ساکشن بسته در بخش مراقبت های ویژه» انجام شد.روش ها: این مطالعه به روش اقدام پژوهی انجام شد. نمونه پژوهش شامل 60 پرستار بخش مراقبت ویژه بود که با روش نمونه گیری در دسترس انجام شد. با روش تصادفی سی نفر انتخاب شدند. گردآوری اطلاعات با استفاده از مشاهده، مصاحبه و پرسش نامه استاندارد AACN انجام شد. مراحل کار عبارت بودند از: بیان دقیق مشکل، جمع آوری اطلاعات، برنامه ریزی و تعیین هدف، اجرا و ارزش یابی. در این مطالعه، با استفاده از پرسش نامه و مصاحبه، مشکلات مربوط به ساکشن بسته، اولویت بندی شد و راه حل ها با روش بارش مغزی خاموش، با مشارکت پرسنل پرستاری دریافت و امتیاز داده شد و راه حل های مقرون به صرفه اجرا شد.یافته ها: میزان فراوانی ترجیح استفاده از ساکشن بسته قبل از انجام مطالعه 10.5 درصد و بعد از آن 66.7 درصد بوده است و همچنین میزان فراوانی استفاده از ساکشن باز با توجه به متصل بودن ساکشن بسته به بیمار قبل از مداخله 60 درصد و بعد از مداخله 57.1 درصد بوده است. میانگین کل نمره ساکشن قبل و بعد از مداخله تفاوت معنی داری نداشت. (0.05>p)نتیجه گیری: روش تحقیق اقدام پژوهی، روش مناسبی برای تغییر و بهبود عملکرد پرستاری است؛ چرا که در این روش، با استفاده از نظرات خود پرسنل و شرکت دادن آن ها در پژوهش می توان تغییرات را سریع تر به وجود آورد و تصمیمات گرفته شده از پایداری و مقبولیت بیشتری در بین پرسنل برخوردار خواهد بود اصل مقاله بصورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است.

زمینه و هدف: ساکشن، اقدامی ضروری و رایج در بیماران متصل به دستگاه تهویه مکانیکی می باشد که به کمک آن ترشحات از دستگاه تنفسی خارج می شود. شایع ترین عارضه ساکشن، هیپوکسمی است که می تواند زمینه ساز اختلال ریتم قلب و مرگ گردد. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی تاثیر ساکشن باز و بسته بر متغیرهای قلبی، عروقی و تهویه در بیماران تحت درمان با تهویه مکانیکی بوده است.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع توصیفی است که طی زمستان 1386 بر روی 30 بیمار بستری در بخش مراقبت ویژه بیمارستان شهید صدوقی یزد انجام شد. یک دقیقه قبل و بعد از ساکشن، اکسیژن 100% به بیمار تجویز شد، سپس بیماران به دو روش باز و بسته ساکشن شدند و متغیر های قلبی، عروقی، تهویه و گاز های خون شریانی اندازه گیری و ثبت گردیدند.یافته ها: فشار اکسیژن شریانی در دقیقه اول پس از ساکشن باز حدود 15% کاهش و فشار دی اکسیدکربن شریانی 4% افزایش یافته بود که این افزایش در دقیقه 5 پس از ساکشن به میزان اولیه برگشت. اما طی روش بسته، فشار اکسیژن شریانی یک دقیقه پس از ساکشن، 21% افزایش و فشار دی اکسیدکربن شریانی 3% کاهش داشت که این کاهش با روند صعودی تا 5 دقیقه پس از ساکشن ادامه پیدا کرد. فشار متوسط شریانی در طی روش بسته 3% افزایش در دقیقه اول و در روش باز 5% افزایش نشان داد اما در مورد نبض شریانی تغییر معنی داری گزارش نشد.نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر حاکی از کاهش احتمال هیپوکسمی بیمار بدنبال استفاده از ساکشن به روش بسته در مقایسه با ساکشن باز می باشد که خود از عوارضی چون اختلالات ریتم قلبی و حتی مرگ پیشگیری خواهد نمود.

زمینه و هدف: ساکشن تراشه یکی از اقدامات پرستاری جهت بازبودن لوله تراشه است که می تواند سبب بروز عوارض ثانویه گردد. از طرفی نوع ساکشن می تواند بر وضعیت علائم حیاتی بیماران تاثیرگذار باشد. این مطالعه با هدف مقایسه تاثیر ساکشن باز و بسته بر علایم حیاتی بیماران با ترومای سر انجام گرفت.روش کار: کارآزمایی بالینی متقاطع یک سوکور بر روی 88 بیمار دچار ترومای سر بستری در بخش مراقبت ویژه جراحی بیمارستان شهید بهشتی دانشگاه علوم پزشکی بابل بین سال های 95- 1394 صورت پذیرفت. دو مداخله ساکشن باز و بسته با تخصیص تصادفی برای هر بیمار جهت ارزیابی تغییرات حاصله در علائم حیاتی بیماران (تعداد ضربان قلب، تعداد تنفس و فشار متوسط شریانی) در فواصل زمانی قبل، حین، بلافاصله، پنج، ده و پانزده دقیقه انجام گرفت. داده ها با استفاده از آزمون های آماری تی زوجی، آنالیز واریانس با داده های تکراری و فیشر، توسط SPSS-22 تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: میانگین سنی بیماران 29±9 سال، 68 درصد (60 نفر) مذکر و اکثر آنها (75%) با وسیله نقلیه موتوری تصادف کرده بودند. اختلاف میانگین تعداد ضربان قلب و تعداد تنفس بین فواصل زمانی قبل، بلافاصله و حین انجام ساکشن در ساکشن نوع باز بیشتر از بسته بوده، در حالی که اختلاف میانگین فشار متوسط شریانی در ساکشن نوع بسته بیشتر بود.نتیجه گیری: تغییرات علائم حیاتی بیماران با ترومای سر در ساکشن باز نسبت به بسته بیشتر بود، بنابراین انجام ساکشن به روش بسته در این بیماران توصیه می گردد.

1پژوهش حاضر باهدف تدوین و اعتباریابی بسته آموزشی درس دین و زندگی پایه دهم مبتنی بر تئوری انتخاب انجام شد. روش پژوهش برای مرحله طراحی و تدوین بسته آموزشی، روش توصیفی – تحلیلی با رویکرد سنتزپژوهی آمیخته بود. مضامین اصلی بسته آموزشی و زمان موردنیاز برای آموزش برگرفته از منابع کتبی همچون الگوی مدارس گیلانت گرمار و مقالات و طرح های پژوهشی داخلی و خارجی بود. برای روایی یابی بسته، ضمن استفاده از روش روایی صوری، از روش روایی محتوایی به شیوه کیفی و کمی با پانل خبرگان 14 نفری  استفاده شد. 14 نفر از متخصصان به عنوان جامعه آماری در نظر گرفته شد که 10 نفر در حوزه روان شناسی و دو نفر در حوزه برنامه ریزی درسی و دو نفر هم در حوزه تعلیم وتربیت بودند و از دو ضریب نسبی روایی محتوا و شاخص روایی محتوا استفاده شد. حداقل و حداکثر میزان ضریب نسبی روایی محتوا برای هر آیتم بسته .71/0 و 1 محاسبه شد و میزان شاخص روایی محتوا در عمده جلسات به سمت عدد (85/0)برای تمامی هدف ها در پروتکل آموزشی به دست آمد. نتایج نشان داد بسته آموزشی درس دین و زندگی مبتنی بر تئوری انتخاب برای دانش آموزان پایه دهم از روایی صوری و محتوایی مناسبی بهره مند است و روایی لازم را برای کاربردهای آموزشی و استفاده پژوهشی دارد.

اهداف: ساکشن راه های هوایی، در بیماران پس از جراحی بای پس عروق کرونر و تحت تهویه مکانیکی، برای پاک کردن ترشحات راه هوایی می تواند به یکی از روش های باز یا بسته صورت گیرد. هدف این پژوهش، مقایسه تاثیر ساکشن لوله تراشه به دو روش باز و بسته بر شاخص های همودینامیک بیماران بعد از عمل بای پس عروق کرونر تحت تهویه مکانیکی بود.مواد و روش ها: پژوهش حاضر یک کارآزمایی بالینی یک سوکور است که در سال 1392 در بخش مراقبت های ویژه جراحی قلب باز بیمارستان امام رضا (ع) مشهد روی 130 بیمار بعد از عمل جراحی بای پس عروق کرونر تحت تهویه مکانیکی که ویژگی های ورود به مطالعه را داشتند، انجام شد. نمونه ها با روش دو مرحله ای، پس از انتخاب دردسترس به صورت تصادفی، به دو گروه ساکشن بسته و باز تقسیم شدند. فشار متوسط خون شریانی و الگو و تعداد ضربان قلب، قبل از ساکشن، بلافاصله و هر یک دقیقه تا 5 دقیقه پس از ساکشن در دو گروه، اندازه گیری و مقایسه شد. برای تحلیل داده ها از آزمون های آماری ANOVA، T زوجی و T مستقل در محیط نرم افزار SPSS 16 استفاده شد.یافته ها: میانگین تعداد ضربان قلب و فشار متوسط خون شریانی در دو گروه، اختلاف معنی داری نداشت. همچنین تغییری از لحاظ الگوی ضربان قلب یا ریتم قلبی در دو روش ساکشن باز و بسته مشاهده نشد.نتیجه گیری: تغییرات فشار متوسط خون شریانی و تعداد ضربان قلب و ریتم قلبی در بیماران جراحی پیوند عروق کرونر تحت ساکشن باز و بسته لوله تراشه یکسان است و نمی توان یکی از روش ها را ارجح دانست.